رای وحدت رویه در خصوص الزام به تمکین چیست؟

در خصوص دعوای الزام به تمکین، رأی وحدت رویه‌ای که اصل تمکین یا شرایط صدور حکم تمکین را به‌طور مستقیم تعیین کرده باشد، وجود ندارد؛ اما رویه قضایی و آرای دیوان عالی کشور بر این اصل تأکید دارند که تمکین زن در صورتی قابل مطالبه است که زوج مقدمات زندگی مشترک از جمله مسکن مناسب، امنیت و شرایط متعارف زندگی را فراهم کرده باشد.

بر همین اساس، دادگاه پیش از صدور حکم تمکین بررسی می‌کند که آیا شوهر به تکالیف قانونی خود از جمله پرداخت نفقه و تهیه مسکن متناسب با شأن زوجه عمل کرده است یا خیر. در صورت احراز نشدن این شرایط، دعوای الزام به تمکین ممکن است رد شود.

همچنین در مواردی که زن دارای عذر موجه قانونی باشد، مانند خوف ضرر جانی، مالی یا شرافتی، عدم تمکین وی موجه شناخته شده و حکم الزام به تمکین صادر نخواهد شد.

در رویه قضایی، صرف ادعای عدم تمکین برای موفقیت در دعوا کافی نیست و زوج باید شرایط قانونی لازم برای آغاز یا ادامه زندگی مشترک را اثبات کند.

به همین دلیل، در پرونده‌های تمکین، دادگاه‌ها علاوه بر بررسی رفتار زوجه، وضعیت مسکن، نفقه، امنیت زندگی مشترک و سایر شرایط قانونی را نیز مورد توجه قرار می‌دهند.

در نتیجه، مهم‌ترین اصل پذیرفته‌شده در رویه قضایی این است که حق مطالبه تمکین زمانی ایجاد می‌شود که زوج ابتدا به تعهدات قانونی خود در قبال زوجه عمل کرده باشد.