مقاله اصلی
اعتراض به رای عدم استماع ⭐⭐⭐ مشاوره تلفنی
برای مطالعه کاملتر این موضوع، مقاله اصلی را بخوانید
ماده ۲ قانون آیین دادرسی مدنی بهصورت مستقیم به تعریف قرار عدم استماع دعوا اشاره ندارد، اما مبنای آن را مشخص میکند که رسیدگی دادگاه منوط به طرح صحیح و قانونی دعوا از سوی ذینفع است.
در صورتی که دعوای حقوقی فاقد شرایط اساسی رسیدگی مانند نفع، سمت یا قابلیت استماع باشد، دادگاه بدون ورود به ماهیت، اقدام به صدور قرار عدم استماع دعوا میکند.
قرار عدم استماع دعوا در آیین دادرسی مدنی به این معناست که دادگاه امکان رسیدگی به دعوای مطروحه را به دلیل ایرادات شکلی یا قانونی ندارد.
از مهمترین موارد صدور این قرار میتوان به فقدان سمت در دعوای حقوقی، نبود نفع در طرح دعوا و طرح دعوا پیش از موعد قانونی اشاره کرد.
در دعوای حقوقی، قرار عدم استماع دعوا باعث میشود پرونده مختومه شود بدون اینکه دادگاه وارد بررسی ماهیت حق شود.
این قرار برخلاف حکم دادگاه، نسبت به اصل حق اظهارنظر نمیکند و صرفاً به قابل رسیدگی نبودن دعوا از نظر شکلی میپردازد.
در صورت رفع ایراد، امکان طرح مجدد دعوای حقوقی و اقامه دعوا در دادگاه صالح وجود دارد.
بنابراین ارتباط ماده ۲ با قرار عدم استماع دعوا در آیین دادرسی مدنی، در تأکید بر لزوم طرح صحیح دعوا و وجود شرایط قانونی برای رسیدگی قضایی است.
برای مطالعه کاملتر این موضوع، مقاله اصلی را بخوانید