حضانت فرزندان بر عهده کیست؟

حضانت فرزندان به معنای نگهداری، تربیت و مراقبت از کودک است و با نفقه تفاوت دارد. قانون برای حضانت فرزند در سنین مختلف، قواعد مشخصی تعیین کرده است.

بر اساس قانون، حضانت فرزند تا هفت سالگی اعم از دختر و پسر، اصولاً با مادر است. پس از هفت سالگی، در صورت بروز اختلاف بین والدین، دادگاه با توجه به مصلحت کودک درباره حضانت تصمیم‌گیری می‌کند.

در حضانت فرزند پس از طلاق، ملاک اصلی دادگاه حفظ منافع و مصلحت طفل است و صرف پدر یا مادر بودن، به تنهایی تعیین‌کننده نهایی نیست.

حتی اگر حضانت با یکی از والدین باشد، والد دیگر معمولاً حق ملاقات فرزند را دارد و نمی‌توان او را از این حق محروم کرد، مگر در موارد استثنایی و با حکم دادگاه.

در مواردی که یکی از والدین صلاحیت نگهداری از کودک را نداشته باشد، مانند اعتیاد شدید، سوءرفتار یا عدم توانایی در نگهداری، دادگاه می‌تواند حضانت فرزند را به والد دیگر یا شخص صالح واگذار کند.

بنابراین، حضانت فرزندان در قانون ایران تا هفت سالگی اصولاً با مادر است و پس از آن، دادگاه با در نظر گرفتن مصلحت کودک درباره ادامه حضانت تصمیم می‌گیرد.